Беларуская міліцыя жвава і бесклапотна вышпульвае бамжоў зь менскага вакзалу так, што ад апошніх застаюцца толькі пакінутыя пасярод залі боты, зь якіх шчыра і непрыхавана дзівяцца мінакі.
Цікава, чаму б бамжам не сабрацца і не накатаць ліст-другі ў пракуратуру ў абарону сваіх правоў і магчымасьцяў?
У Вікіпэдыі — новы дызайн галоўнай старонкі!
Папярэдні дызайн быў прыняты 6 лістапада 2005 году і праіснаваў зь нязначнымі зьменамі амаль 4 гады. За гэты час Вікіпэдыя значна разьвілася і зьмянілася, зьмяніліся і прынцыпы, якія ляжалі ў аснове папярэдняга дызайну і зьместу галоўнай старонкі. Цяпер яна стала больш простай і больш зграбнай, больш стылёвай і больш зьмястоўнай. Цяпер у нас новы дах.
Беларуская Вікіпэдыя клясычным правапісам займае 65 радок у сьпісе з 271 Вікіпэдыі на ўсіх мовах сьвету паводле колькасьці артыкулаў. І нам яшчэ ёсьць, куды разьвівацца!
( Як было і як стала )
xp ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/community.gif){kind=small}
vikipedyja
Калісьці гэта мусіла здарыцца. Рэкляма трасянкай — ужо на ТВ! «З прыятным ўкусам апельсіна вам аблягчэньне прынясе,» — распавядае краіне лялечная бабка ў кедах пра чарговы цудадзейны цуда-гель. Как гаварыцца, не прахадзіце міма!
Першы раз за, напэўна, гадоў 7 карыстаньня ICQ прыйшоў спам, ды які:
Привет, давно хотела с тобой познакомиться, но не решалась... Вот это я в контакте, узнаешь?... http://vkonkatne.ru/id11226182Слава выкладзенай у паблік базы пароляў ўкантакце не дае спакою, і пацаны зноў зьбіраюць сьпіс вузкалобых.
Карыстаючыся магчымасьцю, хачу перадаць прывітаньне ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Насьце Някрасавай і паведаміць, што прагаласаваць за ейную песьню «Вялікі дзень» (mp3) на «Тузіне гітоў» можна тут:
1. GPS — нерэальна крутая штука. Немагчыма ўявіць, як можна было жыць раней безь яе. Кіляграмы мапаў кіруюцца на сьметнік, час знайсьці тое, што табе трэба, скарачаецца прынамсі ўдвая. Працуе паўсюль, дзе ёсьць неба.
2. Перайшоў на RAW. 10 гігабайтаў картак скончыліся на палове вандроўкі. Давялося пайсьці ў бліжэйшы мэдыя-маркет і набыць сабе яшчэ 8. Думаю, такімі тэмпамі цьвёрдаму дыску таксама засталося нядоўга.
3. Дзьве траціны турыстаў набыла сабе гаўналюстранкі, і ў выніку цяпер нідзе не праціснуцца. Застаецца спадзявацца, што мода на гаўнафоткі хутка міне. Хаця дзяўчыны зь люстранкамі, большымі за іх саміх, выглядаюць прынамсі прыкольна.
4. Беларускі ўрад хоча прыцягнуць турыстаў з грашыма ў краіну, але ня хоча нават з крэсла зьлезьці. Здавалася б, аднавіць нармальным чынам мірска-нясьвіскія замкі, адкрыць іх цалкам для наведваньняў, разгарнуць інфраструктуру і турысты папруць касякамі толькі за тытул сусьветнай спадчыны Юнэско. Але за дабрацца куды-небудзь за мяжу Менску без машыны нерэальна, жыць няма дзе, а есьці няма чаго. Ды да самога Менску з аэрапорту таксама хрэн даедзеш, самалётныя квіткі празь Беларусь каштуюць неўяўляльныя грошы, у горадзе зэро хостэлаў, бо арганізаваць нічога нерэальна, а каб патраціць у краіну замежнікам трэба хітра выдрочвацца зь бюракратыяй і міграцыйнымі карткамі.
Адзін немец распавёў, што ён знаходзіўся ў Беларусі 8 гадзінаў, пасьля чаго быў арыштаваны, бо па дарозе з Расеі цягніком у яго не аказалася транзытнай беларускай візы, прычым ніякіх зьвестак, дзе скончылася Расея, а дзе пачалася РБ ніхто, вядома, не паведамляў. Паедзе цяпер у Беларусь ён і ўсе яго знаёмыя? Адказ відавочны, але разумныя розумы па прывабліваньні турыстаў хай паспрабуюць паглядзець глыбей: само па сабе нічога ня будзе.
Даўно цікавіла пытаньне якасьці тэлефоннага гуку, бо цяпер уся пацанва ходзіць з тэлефонамі замест плэераў ну і ўвогуле. Таму задача наступная. Ёсьць прасунуты тэлефон, прасунуты CD-mp3-плэер, гукавая плата Creative Live! 24-bit асобнай платай і яшчэ адна гукавая SoundMax HD, напаяная на мацярынскую. Трэба высьветліць, што з гэтага можна слухаць, а што не.
Усё проста: бярэм песьню, запісваем сыгнал, будуем спэктар, параўноўваем, робім высновы. Гук будзем запісваць празь лінейны ўваход асобнай гукавай платы, бо з усяго пералічанага менавіта яна зробіць запіс найбольш якасна. Спачатку было крыху сцыкотна ўтыкаць лінейны выхад платы ў ейны ж лінейны ўваход, але пасьля таго, як было вырашана, што ў выпадку, калі гукавая карта навернецца, гэтыя 30 баксаў пойдуць на карысьць навуцы, рэшта зрабілася сама сабой.
Яшчэ адной акалічнасьцю была чысьціня экспэрымэнту, бо па-нармальнаму варта было генэраваць сэмпл белага шуму, прайграваць яго і будаваць АЧХ па выніку, але пакінем гэта лябарантам на парах фізыкі, ды і я ня тое каб аматар слухаць белы шум у плэеры.
Такім чынам, высновы, якія я для сябе зрабіў. Для audio-CD i wav-файлаў:
* Убудаваная гукавая картка — поўнае гаўно. Я, натуральна, не спадзяваўся, што яна будзе ў фаварытах, але выразаць усё, што больш 20 кілягерцаў — такога нават тэлефоны ня робяць.
* CD-mp3-плэер зрабіў іх абодвух. Прычым па ўзроўню частотаў таксама перагнаў Creative Live! 24-bit.
* Але плэер дае больш шуму, чым гукавая картка, таму першае месца за ёй.
MP3 (320 кб/с):
* Тут розьніца між дэвайсамі ўжо меншая, але Creative Live! 24-bit найбліжэйшая да арыгіналу.
* Тэлефон і ўбудаваная гукавая картка прыблізна аднолькава пачынаюць замыльваць дэталі.
* Плэер да 9 кілягерцаў ідзе практычна ідэальна, пасьля правал, пік, зноў правал і за ім я проста афігеў: недзе з 12 кілягерцаў пры ўзнаўленьні mp3, дзе спэктар скончваецца на 20kHz, а большая частка яго — яшчэ на 16kHz, плэер пачынае экстрапаляцыю, і робіць гэта такім цікавым чынам, што выніковы гук падобны да арыгінальнага нясьціснутага трэку. Дзе ён бярэ выразаныя частоты — для мяне загадка, але вытворцы, відаць, ведаюць сваю справу.
Атрымліваецца, што гук у тэлефонах крыху, але ўжо перарос па якасьці гук ва ўбудаваных гукавых картках, але яшчэ не дарос, і відаць, не дарасьце да якасьці гуку ў адмысловых партатыўных прыладах. Ну а да спэцыялізаваных пэрыфэрыйных кампутарных картак ім усім яшчэ клыпаць і клыпаць. Але для тэлефонаў, хутчэй за ўсё, іхны цяперашні ўзровень — гэта ўжо столь, хаця па моцы сыгналу ім ёсьць яшчэ куды разьвівацца.
І карцінка для прыцягненьня ўвагі. Так выглядаюць першыя 29 сэкундаў песьні Мэталікі Suicide & Redemption, раскладзеныя ў частотны спэктар:
У аўторак Опэра запусьціла афігенскую штуку: Opera Unite. Асноўная ідэя палягае ў тым, каб зрабіць любы кампутар сэрвэрам: ствараецца праграмная праслойка між лякальным кампутарам і сецівам, якая надае звычайнаму кампутару функцыі паўнавартасных інтэрнэт-сэрвэраў. Пасьля гэтага можна з тэчкі на кампутары раздаваць свае фоткі сябрам, не заліваючы іх нікуды, можна даць паслухаць сваёй музыкі, запусьціць свой вэб-сайт, нават наладзіць аддалены шарынг файлаў — і гэта толькі стандартныя магчымасьці. Вядома, гэта ўсё абараняецца ні неабараняецца паролем, як і паўсюль. Пытаньні бясьпекі і шыфраваньня злучэньня пакуль застаюцца за бортам, але ўлічваючы, што любы ахвотны можа напісаць свой сэрвіс, мяркую, што іхнае вырашэньне не прымусіць сябе доўга чакаць.
Каб пачаць раздаваць свой кантэнт, спатрэбіцца Opera 10 beta. Каб пачаць яго глядзець, спатрэбіцца толькі спасылка. Для кожнага сэрвісу, карыстальніка і кампутара ствараецца свой ідэнтыфікатар, выкарыстоўваючы які, можна атрымаць доступ да зьвестак. Прычым нават за ўсімі роўтэрамі і фаерволамі ўсё працуе выдатна.
Але, бадай, самая цікавая рэч тут у тым, што мае зьвесткі заўжды са мной. Яны захоўваюцца выключна на маім кампутары, і я магу сам вырашаць, калі іх паказваць, а калі не. Карацей, калі мой кампутар цяпер уключаны, то ты зможаш убычыць наступную галерэю, якая ляжыць у тэчцы з фоткамі на маім цьвёрдым дыску: http://g2.zedlik.operaunite.com/photo_s
А я пайду пакуль пасплю трахец.
UPD.
Лядоўня: http://g2.zedlik.operaunite.com/fridge/
Мэдыя-прайгравальнік: http://g2.zedlik.operaunite.com/media_p
Раптоўна ўцяміў, што імідж беларускіх памежнікаў апошнім часам моцна зьмяніўся. Калі раней яны нагадвалі суворых ваякаў, уяўляючы сабой кантраст надзвычайнай ступені на мяжы між усходам і захадам, то апошнім часам набралі ў штат жанчынаў, усё часьцей ад іх можна пачуць «добры вечар» ды і ступень рэпрэзэнтацыйнасьці краіны ўвогуле зьмянілася ў лепшы бок. Але велізарныя скрыні пад кампутарамі (што яны там трымаюць, цікава) і абсалютна ніякая вайсковая форма на жанчынах выглядаюць крыху сьмешна. Ну і цікавыя сканэры пашпартоў, якія скануюць толькі палову зь іх (нумары пашпартоў з другой паловы трэба ўбіваць рукамі), да якіх пашпарт трэба прыкладаць рыхтык у патрэбнае месца, выглядаюць дзівацкімі.
Аднойчы, амаль адразу як скасавалі штампы, памежнік бярэ пашпарт, скануе яго і вяртае назад. Я ў афігу пытаюся: «А што, штампы ўжо ня ставяць?» «Эканомім!» — адказаў той зь непарушным выглядам твару.
Тым часам у пэўных эўрапейскіх аэрапортах ужо ўвялі аўтаматычны памежны кантроль. Прыклаў пашпарт да сканэру, брамка адчынілася, прайшоў і хоба: ты ўжо за мяжой, гуд бай, Амэрыка.
У Вікіпэдыі клясычным правапісам 20 тысячаў артыкулаў.
Гэта 60 Вікіпэдыяў па-ніжнялужыцку, 56 — па-царкоўна-славянску, 15 — па-сылеску, 10 — па-кашубску, 3,7 — па-верхнялужыцку, 1,3 — па-беларуску наркамаўкай, 0,88 Вікіпэдыі па-сэрбскахарвацку, 0,74 — па-басьнійску, 0,61 — па-македонску, 0,32 — па-харвацку, 0,27 — па-баўгарску, 0,26 — па-сербску, 0,26 — па-славенску, 0,18 — па-славацку, 0,15 — па-чэску, 0,13 — па-ўкраінску, 0,05 — па-расейску і 0,03 Вікіпэдыі па-польску.
Напішы яшчэ адзін артыкул у Вікіпэдыю па-беларуску!
Альбо можаш зачытаць прэс-рэліз з нагоды 20 тысячаў.
У дзясятым акенцы нямецкага кансуляту сядзіць дзядзька, які прымае анкеты па-беларуску.
Дальнабойнікі тушуюцца і ня ведаюць, што адказаць.
Знайшоў у адным часопісе артыкул Лі Фроста пра лічбавую фатаграфію. Чэл мае больш за дваццаць гадоў досьведу, год таму перайшоў на лічбу і дзеліцца сваімі ўражаньнямі. Здавалася, асноўная перавага лічбавага фота ў тым, што час, які ідзе ад націску кнопкі да атрыманьня фоткі шматкроць скарачаецца, але як выяўляецца гэта зусім ня так. Чэл піша, што пакуль ён пускаў сьліні над EOS-1Ds мінулай вясной ніхто яго не папярэджваў пра велізарныя ўкладаньні часу, якія давядзецца зрабіць, каб ператварыць 24 мільёны каляровых кропак у добры здымак. Што нідзе ў літаратуры ня згадвалася, што яму варта таксама набыць запалкі, каб падпіраць вочы, калі ў 3 гадзіны ночы ўсё яшчэ застаецца 850 raw-файлаў, якія трэба скончыць да сьняданку. Ну і ўсё ў падобнам макарам.
Ламае перапісваць і перакладаць рэшту артыкула, але частку я прывяду.
See what I mean? I’m still a novice and yet already there are more stages to processing a Raw file than there are to the Dakar Rally. I’m not done yet though. Once the images are processed you’d think I’d sit back and breathe a sigh of relief. But that’s when the paranoia kicks in. That’s when I start to panic about the risk of all my hard work disappearing into cyberspace. So I back up all my images. You back up too, right?
The thing is, I don’t back up once. I back-up 28 times. My desktop computer has three internal hard drives plugged into it, each containing a copy of all my digital images. I have an extra copy on my laptop. My pockets bulge with memory sticks like cheeks of a greedy haster, bacause I refuse to leave the house without a copy of all my digital images actually on my person, just in case something catastrophic happens while I’m at Sainsbury’s. Oh, and for additional peace of mind, I have further copies distributed to different addresses acress the globe.
Ну і далей: «Мяркую, цяпер я прадугледзіў усе выпадкі. Калі мэтэор упадзе зь неба і разбурыць мой дом, я спакойны. Калі вынішчальная хваля змые маю вёску, мне няма чаго хвалявацца. Калі мая другая палова зьменіць замкі і выкіне мяне з дому, у мяне ўсё яшчэ ёсьць мае здымкі. Нарэшце, нават сусьветная ядравая вайна не выглядае пагрозьліва для маёй калекцыі. Хаця калі мы ўсе будзем вынішчаныя, я мяркую, гэта ўжо ня будзе мець значэньня, бо не застанецца нікога вакол, хто б змог іх убычыць. Але пакуль што лепей быць у бясьпецы, чым шкадаваць».
І, як я пераканаўся на ўласным досьведзе, чэл мае ацкую рацыю. Гэта ўсё пра мой наступны пост: Вялікдзень мінуў месяц таму, а я дабраўся да калядных фотак.
Navigate: (Previous 20 Entries)
