Даўно цікавіла пытаньне якасьці тэлефоннага гуку, бо цяпер уся пацанва ходзіць з тэлефонамі замест плэераў ну і ўвогуле. Таму задача наступная. Ёсьць прасунуты тэлефон, прасунуты CD-mp3-плэер, гукавая плата Creative Live! 24-bit асобнай платай і яшчэ адна гукавая SoundMax HD, напаяная на мацярынскую. Трэба высьветліць, што з гэтага можна слухаць, а што не.
Усё проста: бярэм песьню, запісваем сыгнал, будуем спэктар, параўноўваем, робім высновы. Гук будзем запісваць празь лінейны ўваход асобнай гукавай платы, бо з усяго пералічанага менавіта яна зробіць запіс найбольш якасна. Спачатку было крыху сцыкотна ўтыкаць лінейны выхад платы ў ейны ж лінейны ўваход, але пасьля таго, як было вырашана, што ў выпадку, калі гукавая карта навернецца, гэтыя 30 баксаў пойдуць на карысьць навуцы, рэшта зрабілася сама сабой.
Яшчэ адной акалічнасьцю была чысьціня экспэрымэнту, бо па-нармальнаму варта было генэраваць сэмпл белага шуму, прайграваць яго і будаваць АЧХ па выніку, але пакінем гэта лябарантам на парах фізыкі, ды і я ня тое каб аматар слухаць белы шум у плэеры.
Такім чынам, высновы, якія я для сябе зрабіў. Для audio-CD i wav-файлаў:
* Убудаваная гукавая картка — поўнае гаўно. Я, натуральна, не спадзяваўся, што яна будзе ў фаварытах, але выразаць усё, што больш 20 кілягерцаў — такога нават тэлефоны ня робяць.
* CD-mp3-плэер зрабіў іх абодвух. Прычым па ўзроўню частотаў таксама перагнаў Creative Live! 24-bit.
* Але плэер дае больш шуму, чым гукавая картка, таму першае месца за ёй.
MP3 (320 кб/с):
* Тут розьніца між дэвайсамі ўжо меншая, але Creative Live! 24-bit найбліжэйшая да арыгіналу.
* Тэлефон і ўбудаваная гукавая картка прыблізна аднолькава пачынаюць замыльваць дэталі.
* Плэер да 9 кілягерцаў ідзе практычна ідэальна, пасьля правал, пік, зноў правал і за ім я проста афігеў: недзе з 12 кілягерцаў пры ўзнаўленьні mp3, дзе спэктар скончваецца на 20kHz, а большая частка яго — яшчэ на 16kHz, плэер пачынае экстрапаляцыю, і робіць гэта такім цікавым чынам, што выніковы гук падобны да арыгінальнага нясьціснутага трэку. Дзе ён бярэ выразаныя частоты — для мяне загадка, але вытворцы, відаць, ведаюць сваю справу.
Атрымліваецца, што гук у тэлефонах крыху, але ўжо перарос па якасьці гук ва ўбудаваных гукавых картках, але яшчэ не дарос, і відаць, не дарасьце да якасьці гуку ў адмысловых партатыўных прыладах. Ну а да спэцыялізаваных пэрыфэрыйных кампутарных картак ім усім яшчэ клыпаць і клыпаць. Але для тэлефонаў, хутчэй за ўсё, іхны цяперашні ўзровень — гэта ўжо столь, хаця па моцы сыгналу ім ёсьць яшчэ куды разьвівацца.
І карцінка для прыцягненьня ўвагі. Так выглядаюць першыя 29 сэкундаў песьні Мэталікі Suicide & Redemption, раскладзеныя ў частотны спэктар:
У аўторак Опэра запусьціла афігенскую штуку: Opera Unite. Асноўная ідэя палягае ў тым, каб зрабіць любы кампутар сэрвэрам: ствараецца праграмная праслойка між лякальным кампутарам і сецівам, якая надае звычайнаму кампутару функцыі паўнавартасных інтэрнэт-сэрвэраў. Пасьля гэтага можна з тэчкі на кампутары раздаваць свае фоткі сябрам, не заліваючы іх нікуды, можна даць паслухаць сваёй музыкі, запусьціць свой вэб-сайт, нават наладзіць аддалены шарынг файлаў — і гэта толькі стандартныя магчымасьці. Вядома, гэта ўсё абараняецца ні неабараняецца паролем, як і паўсюль. Пытаньні бясьпекі і шыфраваньня злучэньня пакуль застаюцца за бортам, але ўлічваючы, што любы ахвотны можа напісаць свой сэрвіс, мяркую, што іхнае вырашэньне не прымусіць сябе доўга чакаць.
Каб пачаць раздаваць свой кантэнт, спатрэбіцца Opera 10 beta. Каб пачаць яго глядзець, спатрэбіцца толькі спасылка. Для кожнага сэрвісу, карыстальніка і кампутара ствараецца свой ідэнтыфікатар, выкарыстоўваючы які, можна атрымаць доступ да зьвестак. Прычым нават за ўсімі роўтэрамі і фаерволамі ўсё працуе выдатна.
Але, бадай, самая цікавая рэч тут у тым, што мае зьвесткі заўжды са мной. Яны захоўваюцца выключна на маім кампутары, і я магу сам вырашаць, калі іх паказваць, а калі не. Карацей, калі мой кампутар цяпер уключаны, то ты зможаш убычыць наступную галерэю, якая ляжыць у тэчцы з фоткамі на маім цьвёрдым дыску: http://g2.zedlik.operaunite.com/photo_s
А я пайду пакуль пасплю трахец.
UPD.
Лядоўня: http://g2.zedlik.operaunite.com/fridge/
Мэдыя-прайгравальнік: http://g2.zedlik.operaunite.com/media_p
Раптоўна ўцяміў, што імідж беларускіх памежнікаў апошнім часам моцна зьмяніўся. Калі раней яны нагадвалі суворых ваякаў, уяўляючы сабой кантраст надзвычайнай ступені на мяжы між усходам і захадам, то апошнім часам набралі ў штат жанчынаў, усё часьцей ад іх можна пачуць «добры вечар» ды і ступень рэпрэзэнтацыйнасьці краіны ўвогуле зьмянілася ў лепшы бок. Але велізарныя скрыні пад кампутарамі (што яны там трымаюць, цікава) і абсалютна ніякая вайсковая форма на жанчынах выглядаюць крыху сьмешна. Ну і цікавыя сканэры пашпартоў, якія скануюць толькі палову зь іх (нумары пашпартоў з другой паловы трэба ўбіваць рукамі), да якіх пашпарт трэба прыкладаць рыхтык у патрэбнае месца, выглядаюць дзівацкімі.
Аднойчы, амаль адразу як скасавалі штампы, памежнік бярэ пашпарт, скануе яго і вяртае назад. Я ў афігу пытаюся: «А што, штампы ўжо ня ставяць?» «Эканомім!» — адказаў той зь непарушным выглядам твару.
Тым часам у пэўных эўрапейскіх аэрапортах ужо ўвялі аўтаматычны памежны кантроль. Прыклаў пашпарт да сканэру, брамка адчынілася, прайшоў і хоба: ты ўжо за мяжой, гуд бай, Амэрыка.
У Вікіпэдыі клясычным правапісам 20 тысячаў артыкулаў.
Гэта 60 Вікіпэдыяў па-ніжнялужыцку, 56 — па-царкоўна-славянску, 15 — па-сылеску, 10 — па-кашубску, 3,7 — па-верхнялужыцку, 1,3 — па-беларуску наркамаўкай, 0,88 Вікіпэдыі па-сэрбскахарвацку, 0,74 — па-басьнійску, 0,61 — па-македонску, 0,32 — па-харвацку, 0,27 — па-баўгарску, 0,26 — па-сербску, 0,26 — па-славенску, 0,18 — па-славацку, 0,15 — па-чэску, 0,13 — па-ўкраінску, 0,05 — па-расейску і 0,03 Вікіпэдыі па-польску.
Напішы яшчэ адзін артыкул у Вікіпэдыю па-беларуску!
Альбо можаш зачытаць прэс-рэліз з нагоды 20 тысячаў.
У дзясятым акенцы нямецкага кансуляту сядзіць дзядзька, які прымае анкеты па-беларуску.
Дальнабойнікі тушуюцца і ня ведаюць, што адказаць.
Знайшоў у адным часопісе артыкул Лі Фроста пра лічбавую фатаграфію. Чэл мае больш за дваццаць гадоў досьведу, год таму перайшоў на лічбу і дзеліцца сваімі ўражаньнямі. Здавалася, асноўная перавага лічбавага фота ў тым, што час, які ідзе ад націску кнопкі да атрыманьня фоткі шматкроць скарачаецца, але як выяўляецца гэта зусім ня так. Чэл піша, што пакуль ён пускаў сьліні над EOS-1Ds мінулай вясной ніхто яго не папярэджваў пра велізарныя ўкладаньні часу, якія давядзецца зрабіць, каб ператварыць 24 мільёны каляровых кропак у добры здымак. Што нідзе ў літаратуры ня згадвалася, што яму варта таксама набыць запалкі, каб падпіраць вочы, калі ў 3 гадзіны ночы ўсё яшчэ застаецца 850 raw-файлаў, якія трэба скончыць да сьняданку. Ну і ўсё ў падобнам макарам.
Ламае перапісваць і перакладаць рэшту артыкула, але частку я прывяду.
See what I mean? I’m still a novice and yet already there are more stages to processing a Raw file than there are to the Dakar Rally. I’m not done yet though. Once the images are processed you’d think I’d sit back and breathe a sigh of relief. But that’s when the paranoia kicks in. That’s when I start to panic about the risk of all my hard work disappearing into cyberspace. So I back up all my images. You back up too, right?
The thing is, I don’t back up once. I back-up 28 times. My desktop computer has three internal hard drives plugged into it, each containing a copy of all my digital images. I have an extra copy on my laptop. My pockets bulge with memory sticks like cheeks of a greedy haster, bacause I refuse to leave the house without a copy of all my digital images actually on my person, just in case something catastrophic happens while I’m at Sainsbury’s. Oh, and for additional peace of mind, I have further copies distributed to different addresses acress the globe.
Ну і далей: «Мяркую, цяпер я прадугледзіў усе выпадкі. Калі мэтэор упадзе зь неба і разбурыць мой дом, я спакойны. Калі вынішчальная хваля змые маю вёску, мне няма чаго хвалявацца. Калі мая другая палова зьменіць замкі і выкіне мяне з дому, у мяне ўсё яшчэ ёсьць мае здымкі. Нарэшце, нават сусьветная ядравая вайна не выглядае пагрозьліва для маёй калекцыі. Хаця калі мы ўсе будзем вынішчаныя, я мяркую, гэта ўжо ня будзе мець значэньня, бо не застанецца нікога вакол, хто б змог іх убычыць. Але пакуль што лепей быць у бясьпецы, чым шкадаваць».
І, як я пераканаўся на ўласным досьведзе, чэл мае ацкую рацыю. Гэта ўсё пра мой наступны пост: Вялікдзень мінуў месяц таму, а я дабраўся да калядных фотак.
Толькі што зачапіў траяна з naviny.by. Неяк незадумваючыся выдаліў яго зь ягонай нычкі, але раптам стала цікава, як ён патрапіў у сыстэму праз Опэру і нават ня быў выяўлены антывірусам. Усё аказалася дастаткова проста. Кітайцы зламалі сэрвэр «Навінаў», у адзін з скрыптоў дадалі зашыфраваны код, які распакоўваецца і робіць запыт за дадаткам на кітайскі сэрвэр. Сэрвэр перанакіроўвае на іншы, які хітрым чынам падсоўвае яшчэ адзін зашыфраваны скрыпт, але робіць гэта неяк дзіўна, што выцягнуць яго можна толькі адзін раз, усе астатнія спробы загрузіць скрыпт вядуць да таго, што вяртаецца пусты файл. Відаць, выдаецца толькі па адным траяне на рыла, тобо айпішнік. Урэшце, выцягнуў праз ананімайзэр, расшыфраваў, атрымалася гэта:
|
|
Стаю ў чарзе ў гіпэры. Чуваць, як ззаду між шэрагаў бацька па-беларуску размаўляе зь дзіцём і жонкай:
«Паглядзі, што табе мама набыла. Падабаецца? Пачакай, прыйдзем дадому, там засталася. Так, зараз. У цябе грошы ёсьць?»
За мной стаяць два пацаны гапаватага выгляду. Пачуўшы размову, адзін зь іх пытаецца ў іншага:
«У цябе грошы ёсьць?»
Паўхвілінная паўза, маўчаньне і скрыгат мазгоў.
«Няма».
Яшчэ паўхвіліны маўчаньня і скрыгату.
«Цудоўна».
Разглядаю кніжку «Занарачанскі сельсавет. Мясцовая павестка на 21 стагодзьдзе» пра «стратэгіі ўстойлівага разьвіцьця для рэалізацыі пастаўленых мэтаў» як «абагульненьне асноўных вынікаў шматлікіх працоўных сустрэчаў» з удзелам «беларускіх і замежных экспэртаў па ўстойліваму разьвіцьцю».
Дэмаграфію камэнтаваць ня буду, але радок «Поженілісь» уражвае.
Па ходу, мясцовая адміністрацыя нешта цямніць.
Гараскоп па смайліках. Выберыце ваш варыянт.
Выпадкова патрапіў у адзін зь менскіх клюбаў. Родны горад можа спаць спакойна, за апошнія 2 гады нічога не зьмянілася.
— А ты всегда говорішь на беларускай мове? А ты таксама езділ в Польшу? А сколько тебе лет?
— Бля-а-а-а-а...
Каб не расьцякацца думкай па дрэве, забамбіў таблічку.
( Наша Ніва / 1911 [...] )
Апроч гэтага таксама існуюць тыпаграфскія правілы часоў БССР, якіх, нібыта, ніхто не адмяняў.
Таму ў сувязі з вышэйпрыведзеным атрымліваем наступныя высновы пра дапушчальнасьць ужываньня тыпаграфікі ў беларускай мове.
Кірыліца. Першасныя двукосьcі — «», другасныя — „“. Першасныя і другасныя можна памяняць месцамі па гусьце. Працяжнікі доўгія (—), адбіваюцца прагаламі. Апостраф: ’.
Лацінка. Першасныя двукосьcі — „“, другасныя — «». Працяжнікі доўгія (—), адбіваюцца прагаламі.
І ніяк іначай.
Для тых, хто нічога не дапяў:
левабаковае двукосьсе « — U+00AB
правабаковае двукосьсе » — U+00BB
левабаковае двукосьсе „ — U+201E
правабаковае двукосьсе “ — U+201C
працяжнік — U+2014
апостраф ’ — U+2019
Думка пра тое, як прычапіць слоўнік да Хрома старанна выпілоўвала мне мозаг тры дні і тры ночы. Урэшце розум перамог і я палез разьбірацца, як гэта зрабіць. Тое, што гугал на аснове hunspell’а прыдумаў чарговы свой фармат разам з локшынай пра хутчэйшую загрузку і іншую лухту, не магло не засмучаць чарговым несумяшчальным фарматам, але вось выяўленьне факту таго, што для перапрацоўкі звычайнага слоўніка ў адмысловы фармат bdic патрэбная магічная праграма convert_dict.exe крыху паставіла ў тупік. Справа ў тым, што гэтай праграмы нідзе няма. Можна адшукаць шматлікія згадкі пра яе ў логах buildbot’а, нейкія левыя адсылкі да гэтай назвы ў іншых месцах, нават паведамленьне пра ўключэньне яе ў білд, але рэальна яе нідзе няма. «Вось ідыятызм,» — падумаў я. «Значыць будзем зьбіраць хром з сорцаў,» — адказала сэрца. «Значыць будзем,» — згадзіўся я.
Ну што, інструкцыя ёсьць — пагналі. Каб пасьпяхова сабраць хром нам спатрэбяцца Windows XP SP2 or later — 1 штука, Microsoft Visual Studio 2005 Pro — 1 штука, SP1 да яе — 1 штука. Пара хотфіксаў, Windows SDK 6.1 і svn-кліент. На самі сорцы яшчэ забыўся. Ня так і шмат. Паехалі. Пакуль грузіліся сорцы (460 Мб), я шукаў Visual Studio. 2005 не знайшоў, затое знайшлася 2008. Варта будзе зазначыць, што спачатку хацеў выкалупаць гэты convert_dict.exe з сорцаў і сабраць яго асобна, але вар’яцкія залежнасьці не далі прабрацца па старым верасьнёўскім архіве глыбей за трэці ўзровень. Таму гэты варыянт сам сабою і адваліўся.
На 80% загрузкі архіву з сорцамі аказалася, што іх ужо вынесьлі з сэрвэра. Гэта проста фэерычна. Чувакі гадамі захоўваюць гігабайты гаўна ў маёй пошце, а архіў з сорцамі ня можа паляжаць і тыдня. Прыйшлося грузіць апошні архіў з сорцамі наноў, толькі больш інтэнсіўна, каб пасьпець да таго, каб яго зноў выдаляць з сэрвэра. Пасьля распакоўкі з svn’у ўсе абнавілася пасьпяхова, заставалася зусім нічаво — загрузіць і ўсталяваць апошні SDK. Кантрольны замер памеру тэчкі з сорцамі паказвае 1,55 Гб.
І тут пачалося самае цікавае. Больш фэерычнага гаўна ад Майкрасофту я ня бачыў. Калі раней усё ставілася і працавала адносна без праблемаў, то пра SDK 6.1 я раскажу падрабязьней. На афіцыйным сайце ляжыць онлайн-усталёўшчык, які прасунута і зручна можна выцягнуць з нэту толькі патрэбныя кампанэнты, каб хутка і прыемна. Але было б прасунута і зручна, калі б гэта атрымалася. А насамрэч выходзіць усё так. Выкідаю дакумэнтацыю і сэмплы, пакідаю хэдэры, цісну на далей, усталёўшчык кажа, што трэба загрузіць 50 мэгабайт, я кажу крута грузі, ён выгружае 40 і вылятае па таймаўце. І ніякіх рэтраяў, увогуле нуль, ноль і зэро. Дзьве опцыі на выбар: запусьціць усталёўшчык яшчэ раз альбо загрузіць DVD-вобраз. Другі і трэці разы паўтараецца тая ж трасца. Давялося грузіць DVD-вобраз. Толькі ён займае 1,3 Гб замест 50 Мб, якія мне былі патрэбныя. Ну ці не підарасы?
Было б крута, калі на гэтым фэерыя скончылася, але кабжаж. Усталёўваю SDK, запускаю канфігуратар вэрсіяў, а ён вылятае па памылцы. На палове пераўсталёўкі я дайшоў у гуглоўскім мануале да радка «If this program crashes, try running it from the command line with: windowssdkver -version:v6.1 -legacy» і пачасаўшы рэпу прыняўся адкотваць усё назад. Але прыкол быў у тым, што кансольная вэрсія таксама выкідала эксэпшан. Я ўжо было падумаў, што фініта, але выявілася, што існуе трэці сакрэтны спосаб сканфігураваць асяродзьдзі. Ён і быў пасьпяхова заюзаны.
2008-ая студыя ўбачыўшы сорцы ад 2005 жвава прапанавала сканвэртаваць іх у свой фармат, і я ад безвыходнасьці і з ўсьведамленьнем таго, што хрэн мне пашанцуе яшчэ калі цывільна абнавіцца праз svn, пагадзіўся. Астатняе аказалася справай тэхнікі, і ололо праз паўтары гадзіны білду (зноў схлусілі, абяцалі ад 25 хвілінаў да гадзіны) я атрымліваю запаветны радок========== Build: 152 succeeded, 0 failed, 0 up-to-date, 1 skipped ==========
файл chrome.exe ў тэчцы Debug і яшчэ вагон іншага барахла, якое ня вельмі і патрэбна, але на якое будзе цікава паглядзець. Сабраны дэбужны білд аказаўся як ні дзіва цалкам працоўным і пакуль нават яшчэ ні разу ня вываліўся. Мераем вэрсію — 2.0.159.0 (8609). Мераем тэчку з сорцамі — 9 Гб. Пайду пасплю хоць крыху, заўтра будзе цяжкі дзень.
Navigate: (Previous 20 Entries)
