Ду іт ёсэлф

650 тысячаў беларускіх рублёў каштуюць «Альгарытмы» Кормэна, Лейзэрстана, Рывэста і Штайна ў менскай Цэнтральнай кнігарні.

Як нерэальна яе было набыць студэнту раней, гэтаксама нерэальна і цяпер. А пасьля ўнівэра яна табе ўжо нафіг непатрэбная.

вось любяць у грамадзкім транспарце павесіць малаток, падпісаць, што гэта малаток, каб разьбіць шкло, што відавочна, і больш нічога не падпісаць. і вось чытаеш і думаеш, як жа яно ўсё загадкава, бо момант, калі трэба разьбіць шкло, лічы, адзін з самых адказных момантаў твайго жыцьця, да якога трэба быць маральна і фізычна гатовым, а пра яго нідзе не напісана, пра яго не распавядаюць у школах і на лекцыях па асновах бясьпекі жыцьцядзейнасьці. таму лічы, што трэба табе браць лёс аўтобуса ў свае рукі і самому прымаць рашэньне, як жа карыстацца гэтым малатком для выбіваньня шкла. а інструкцыя пад малатком разьлічаная, пэўна, для тых, хто кожны дзень ім шкло выбівае, бо адкуль табе ведаць, як моцна гэтым малатком у гэтае шкло біць. дасі мала — спозьнішся, зашмат — дык рука застанецца ў вакне і ня выцягнеш яе адтуль. альбо ці трэба біць па цэнтры шкла, ці можа не зусім па цэнтры, ці можа ля кута, бліжэйшага да месца, дзе вісіць малаток. і сам малаток, дарэчы, незвычайнай формы, нідзе такіх ня бачыў, можа ў яго іншыя фізычныя ўласьцівасьці, калі параўноўваць з звычайным малатком, можа сілу да яго пад іншым вуглом прыкладаць трэба. і што самае галоўнае — не зразумела, чаго чакаць ад гэтага шкла: выгнецца яно там і павісьне вонкі, рассыплецца на дробныя кавалкі, якія зваляцца долу, ці проста расколецца, пасьля чаго зноў незразумела, як яго далей калоць гэтае шкло. і ў цябе ж літаральна толькі адна спроба ўзяць гэты малаток і бразнуць па гэтым шкле, а там будзь яно што будзе, але немагчымасьць асэнсаваньня наступстваў забівае кволы спадзеў на добры фінал.

і так сядзеш пад вакно, падумаеш пра нявызначанасьць і непрадказальнасьць, і згарыш у гэтым аўтобусе як той мядзьведзь.

Не магу не напісаць: анімацыйны фільм пра беларускую гісторыю «Будзьма беларусамі» — такі своеасаблівы ўдала вытрыманы сымбіёз «Зянон-хопу» і «Настаўніка Рагойшы».

Upd. Насамрэч пасьля колькіх праглядаў пераканаўся, што сэнс у роліка глыбейшы, чым падаецца адразу. Стыль чытаньня Памідорава крыху прыядаецца пасьля пятага прагляду, але з кожным разам і ў тэксьце, і ў графіцы знаходзіш новыя дэталі, якіх раней не заўважаў. І разам з тым разумееш, наколькі старанна выбіраліся тэмы для эпохаў: у роліку адлюстравыныя ўсе важныя падзеі і праблемы грамадзтва (кшталту «беларусы ваявалі зь беларусамі»), але разам з тым беларусам не прыпісваюцца і, відаць, наўмысна не закранутыя спрэчныя моманты нацыянальнага гонару іншых нацыяў. Усё выдатна, хіба што тэма з Магілёвам крыху непрапарцыйна зацягнутая. Рэспэкт за ролік і падвойны рэспэкт за аб’ектыўнасьць.

Для тых, хто ня ў курсе: www.youtube.com/watch?v=oDvx3E2_kOc.

Як жа дастаўляюць беларускі, якія са скуры лезуць, абы толькі спадабацца панаехалым туркам, якія па ўзросьце ім за бацьку будуць.

Ай ворк ін белавія, зыс із беларашан аірлэйнс, іф самбадзі луз хіз бэг, хі аск мі, анд ай райт хіз нэйм ін зэ камп’ютар. Энд ай, эээээ, эээээ, ай донт ноў хаў ту сэй іт эген, ээээээ, ээээээээээ...

І навошта так крычаць на ўсю краму? Слухайце ўсе: я ні халеры ня ўмею размаўляць па-ангельску, а ўжо клею сабе старога турка. Цьху!

Годзе ў 1994—1995 пайшлі мы неяк у шапік набываць жуйкі. Тады яшчэ бабулі ці дзядулю выдалі пэнсію, прычым выдавалі яе «вавёркамі», таму грошай было шмат і трэба было зь імі нешта зрабіць. Для параўнаньня, пачак грошай у 100 купюраў складаў акурат 50 рублёў. Адна жуйка каштавала 500 рублёў, а трэба было дзьве. У выніку атрымалася літаральна цэлая торба грошай, хіба што яны зьверху не тырчэлі. Ну і падыходжу я да шапіка з гэтай торбай, заклаў пачкамі з грашыма ўсё вакенца і кажу: «Дзьве жуйкі». Прадавачка вылупіла вочы і нават крыху разгубілася. Пасьля сабралася з думкамі і адказала: «Я што вам банк, усё гэта пералічваць? Ідзіце ў краму памяняйце».

Сёньня, убачыўшы курс 10 тысячаў за даляр, падумаў, што ў тых, хто яшчэ не пасьпеў ацаніць, колькі гэта — торба грошай, — можа зьявіцца другі шанец.

А жуйкі тады мы так і не набылі.

Паміж Домам Ўраду і Міністэрствам адукацыі адкрылася кавярня «Менск». Так і называецца: «Менск». Лібэралізацыя ў дзеяньні.

ЖЖ прапанаваў палепшыць рахунак да платнага на два тыдні за так.

Ужо скончваецца другі тыдзень, а я яшчэ так і не зразумеў, нахалеры ён мне патрэбны.